Bij het digitaliseren van onderdelen met een optische scanner is het vaak een uitdaging om zowel de boven- als onderzijde volledig en nauwkeurig in kaart te brengen. Afhankelijk van de vorm, grootte en gevoeligheid van het onderdeel zijn er verschillende methodes mogelijk. In deze case studie vergelijken we drie benaderingen: gebruik van een fixtuur, gebruik van referentiepunten en een best-fit strategie.
Optie 1: Gebruik van een fixtuur
Een veelgebruikte methode is het plaatsen van het onderdeel in een fixtuur. Hierdoor kan men het stuk in een stabiele positie brengen en vanuit meerdere hoeken scannen.
Voordelen
- Het onderdeel hoeft niet voorzien te worden van referentiepunten.
- Referentiepunten kunnen eenvoudig op de fixtuur zelf geplaatst worden.
- Geschikt voor volledig geautomatiseerde meetmethodes.
Nadelen
- De fixtuur kan het zicht blokkeren, waardoor bepaalde zones niet volledig gescand worden.
- Er treedt dataverlies op op de plaatsen waar het onderdeel ondersteund wordt.
Optie 2: Referentiepunten op het onderdeel
Een alternatieve aanpak is het rechtstreeks aanbrengen van referentiepunten op het te meten onderdeel. Hiermee kunnen de afzonderlijke scans nauwkeurig getransformeerd worden naar eenzelfde referentie.
Voordelen
- Hoge nauwkeurigheid, omdat elke scanserie gekoppeld wordt aan dezelfde meetreeks.
- Gemakkelijk te controleren: grote fouten in de uitlijning vallen direct op.
Nadelen
- Het onderdeel moet voorzien worden van kleefbare referentiepunten, wat soms ongewenst kan zijn.
Optie 3: Best-fit uitlijning
Voor onderdelen die te klein zijn voor een fixtuur of te kwetsbaar om referentiepunten op aan te brengen, biedt een best-fit strategie een oplossing. Hierbij worden de afzonderlijke scanseries aan elkaar gekoppeld op basis van gemeenschappelijke geometrie.
Vereisten
- Het onderdeel moet voldoende geometrische kenmerken bevatten.
- Elke scanserie moet overlappende geometrie hebben met de voorgaande serie.
Voordelen
- Geen vervuiling of beschadiging door referentiepunten.
- Geen demontage nodig om referentiepunten te verwijderen.
- Zeer nauwkeurig, mits het onderdeel voldoende geometrische referentie biedt.
Nadelen
- Niet bruikbaar bij onderdelen met weinig unieke geometrische kenmerken.
Vergelijking van de opties
| Optie | Voordelen | Nadelen | Toepassing |
| Fixtuur | – Geen referentiepunten op onderdeel – Automatisch bruikbaar | – Data verlies door ondersteuning – Fixtuur blokkeert zicht | Volledig geautomatiseerde metingen |
| Referentiepunten | – Hoge nauwkeurigheid – Controleerbaar | – Onderdeel moet voorzien worden van markers | Precisie toepassingen |
| Best-fit | – Geen markers nodig – Hoge nauwkeurigheid bij genoeg geometrie | – Niet bruikbaar bij simpele vormen | Kleine of delicate onderdelen |
Conclusie
De keuze voor de juiste methode hangt sterk af van de aard van het onderdeel en de vereisten van de meting. Fixtuur is ideaal bij geautomatiseerde processen, maar kan leiden tot dataverlies. Referentiepunten bieden hoge nauwkeurigheid en controle, maar zijn niet altijd toepasbaar. Best-fit is een flexibele en schone oplossing, mits het onderdeel voldoende geometrie heeft.
